มีการผสมผสานองค์ความรู้ระบบ อายุรเวทของอินเดีย เริ่มมี “กรมโรงพระโอสถ” และตำแหน่งหมอหลวง หลักฐานชิ้นสำคัญในยุคนี้คือ ตำราพระโอสถพระนารายณ์ ซึ่งบันทึกตำรับยาที่ใช้สมุนไพรไทยและเครื่องเทศจากต่างประเทศไว้อย่างละเอียด